Illdonezja

Temat: chamska MOnisia sięgnęła bruku naśmiewając
Ja rozumiem, że masz dużo roboty i nie masz czasu na wsłuchiwanie się w audycję.
Ale trochę się wysil. Pani redaktor (znana Ci z obozu harcerskiego jako MOnisia)
cytowała artykuł z pierwszej strony Super Expressu a nie nieżyjącego "Nowego
Dnia". I śmiali się tam rożni ludzie, między innymi pan Cymański i pani Jakubiak.
Natomiast nie wiem co to jest kalisz? to jakiś przyrząd?
Źródło: forum.gazeta.pl/forum/w,28,45700516,45700516,chamska_MOnisia_siegnela_bruku_nasmiewajac.html



Temat: Czy podoba Wam się moda na ufarbowane końcówki ?
:-)))
do tej pory z pracujacych kobiet w dwukolorowych wlosach poznalam tylko...
fryzjerki
wszystkie jak jeden maz: gora jasna dol kasztanowy
(wersja harcerska: gora ciemna dol wisniowy)

oboz kolo Kalisza Pomorskiego - cudny las wokol

Koralik
Źródło: forum.gazeta.pl/forum/w,211,2575802,2575802,Czy_podoba_Wam_sie_moda_na_ufarbowane_koncowki_.html


Temat: Ukrańska Republika Ludowa
losy petlurowców
Interesujące przyczynki do losów owych nieszczęsnych żołnierzy :

pl.wikipedia.org/wiki/Tarn%C3%B3w
W sierpniu 1920 roku do Tarnowa przybył rząd Ukraińskiej Republiki Ludowej na
czele z Atamanem Symenem Petlurą. Swoją siedzibę rząd miał w hotelu Bristol przy
ulicy Krakowskiej 9. Dziś na tym budynku można zobaczyć tablicę jaka upamiętnia
to wydarzenie. W okresie dwudziestolecia międzywojennego w Tarnowie mieszkało
około 300 obywateli Ukrainy. Emigracja ta była świetnie zorganizowana, a życie
kulturalne kwitło. Były wydawane gazety, prężnie działały wydawnictwa,
powstawały szkoły, organizację charytatywne, a nawet związek Ukrainek, czy
związek kombatantów.


www.irekw.internetdsl.pl/zolpetlury.html
Nie będzie zapomnianych mogił., Nikolaj Jakimienko, .Holos Ukrajiny. z 27.08.b.r.
Tragiczne losy armii Ukraińskiej Republiki Ludowej przez lata pozostawały nie
znane na Ukrainie. Tymczasem w Polsce swojego czasu było internowanych ponad 30
tys. żołnierzy, wraz z głównym atamanem S. Petlurą. Wielu z nich umarło na
skutek odniesionych ran i chorób. Obfite żniwo zebrała zwłaszcza epidemia tyfusu
w 1923r. Dziś o pobycie żołnierzy URL na terytorium Polski przypominają liczne
cmentarze, z których większość, niestety, znajduje się w opłakanym stanie. Część
spośród żołnierzy atamana Semena Petlury zdecydowała się na przejście do P olski
i internowanie przez dotychczasowego sojusznika. Na obczyźnie pozostali do końca
swojego życia, nie mogąc wrócić w rodzinne strony i tylko dowiadując się o
okrucieństwach czynionych tam przez władze radzieckie. Wielu z nich mieszkało w
Szczypiornie i Kaliszu, gdzie powstała nawet tzw. Stanica Ukraińska. Na
cmentarzu w Szczypiornie pochowano ogółem około 700 Ukraińców
Sytuacja ta jednak powoli ulega zmianie. Porządkowaniem mogił postanowili zająć
się harcerze. W listopadzie ubiegłego roku do Kalisza, na zaproszenie ZHP,
przyjechała grupa przedstawicieli organizacji młodzieżowych z Ukrainy, wraz z
komendantem międzynarodowego zrzeszenia młodzieżowego .Pamięć bez granic.
Siergiejem Godlewskim. Zdecydowano wtedy, że grobami zaopiekuje się młodzież
ukraińska. Pierwsza, 33- osobowa grupa przybyła do Kalisza 19 lipca. Inicjatorem
wyjazdu była organizacja skautowska .
Najpierw uporządkowano mogiły w Szczypiernie pod Kaliszem. Po zakończeniu pracy
na uroczystym apelu zabrzmiał hymn Ukrainy, zmówiono modlitwę .Ojcze nasz., a na
grobach zapłonęły znicze. Na krzyżach umieszczono trójząb- herb Ukrainy, oraz
niebiesko- żółte wstęgi. Uporządkowano także cmentarze w innych miastach Polski,
w tym w Warszawie. Wg słów jednego z uczestników akcji, działania młodych
Ukraińców wszędzie spotykały się z dużą życzliwością oraz pomocą ze strony
miejscowych władz i osób prywatnych. Sprawa była też obszernie przedstawiona w
mediach. W Kaliszu przemianowano nawet jedną z ulic prowadzących do cmentarza na
Ukraińską.
Pierwsze partie internowanych zaczęto przysyłać do Strzałkowa w maju 1921r.,
jednak ich znaczna część dotarła w czerwcu i lipcu 1921r. Wraz z żołnierzami
granicę przekroczyła trudna do określenia liczbowo grupa osób cywilnych: kobiet
i dzieci. Pod koniec 1921r. w obozie przebywało około 6.500 osób.
Od 1923r. postępował proces stopniowej likwidacji obozu. Internowani, mieli
zapewnioną swobodę poruszania się na terenie powiatu słupeckiego, z prawem
bezpłatnego czasowego mieszkania w obozowych barakach. Pozostającym w obozie
Ministerstwo Spraw Wojskowych przekazało utworzone tu wcześniej warsztaty
rzemieślnicze (koszykarski, meblarski, szewski, krawiecki, wyrobów słomkowych i
artystycznych, szycia bielizny i szczotkarski). Ostatecznie w dniu 31 VIII 1924
r. nastąpiła całkowita likwidacja obozu w Strzałkowie. Byłych internowanych
zaopatrzono w kartę azylu i umożliwiono im zatrudnienie na terenie obszaru całej
Polski.
Część baraków i budynków obozowych (w tym przygraniczne) nadal zamieszkiwane
były przez pewną grupę byłych internowanych. Związali oni swe dalsze losy z
okolicznymi miejscowościami i jej mieszkańcami.


Źródło: forum.gazeta.pl/forum/w,45535,60211725,60211725,Ukranska_Republika_Ludowa.html


Temat: 330 lat „Chrobrego”, naszej starej, kochanej budy
330 lat „Chrobrego”, naszej starej, kochanej budy
STOWARZYSZENIE NA RZECZ ROZWOJU PIOTRKOWA
330 lat „Chrobrego”, naszej starej, kochanej budy
Najważniejsze miejsce na świecie – napisał o swej szkole Bogusław
Wołoszański, absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego,
które obchodzi właśnie 330-lecie istnienia. Z wdzięcznością na stare mury
spoglądają inni uczniowie, rozsiani po kraju i świecie.
Zabiegając o rozwój Piotrkowa, nasze Stowarzyszenie patrzy też na
historię miasta z jedną z najstarszych w Polsce szkół, której absolwentami
jest wielu członków Stowarzyszenia. Dlatego miejsce to odstępujemy naszemu
Gościowi, Panu Zenonowi Bartczakowi, przez 22 lata dyrektorowi „Chrobrego”,
twórcy szkolnego muzeum, historykowi opisującemu dzieje gimnazjum i liceum.
Historia „Chrobrego” sięga XVII w. i wiąże się z przybyłymi do Piotrkowa
zakonami pijarów i jezuitów. Pijarzy w 1675 r. otworzyli szkołę, która
prowadziła swą działalność do 1832 r. Wśród światłych nauczycieli znaleźli
się m.in. ks. Cyprian Małachowski i ks. Paweł Kotowski. Onufry Kopczyński to
autor gramatyki łacińskiej i polskiej dla uczniów. Wybitnymi wychowankami
byli Stanisław Konarski, bracia Jacek i Stanisław Małachowscy, Józef
Pawlikowski, Wacław A. Maciejewski oraz Kazimierz Stronczyński.
Działalność kolegium jezuickiego przypada na lata 1706–1773. Przełom
1740/1741 zapoczątkował ciągłe zatargi i rywalizację między pijarami i
jezuitami, przenoszące się na młodzież, wśród której dochodziło do konfliktów
i bójek. Kasacja zakonu jezuitów i likwidacja ich szkoły w 1775 r. znacznie
poprawiły warunki nauczania w szkole pijarskiej.
Po II rozbiorze Piotrków zajęli Prusacy. Budynki popijarskie przejęło
państwo. Okres pruski (1794–1807) przyniósł kolegium regres. Za Księstwa
Warszawskiego kolegium zaczęło dźwigać się z upadku. W czasie odwrotu
Napoleona spod Moskwy budynki zajęto na lazaret. Gmach główny zwolniły wojska
rosyjskie dopiero w 1816 r.
W 1827 r. szkołę przemianowano na wojewódzką dla województwa kaliskiego.
Po upadku powstania listopadowego na szkolnictwo zakonne posypały się
represje. W 1833 r. szkołę przemianowano na rządowe gimnazjum. W pierwszych
latach nauczycielami byli Polacy. Władze rządowe nie miały do nich zaufania,
wprowadzono naukę języka rosyjskiego, historii, statystyki i geografii
Rosji.
Podczas wrzenia rewolucyjnego, poprzedzającego wybuch powstania
styczniowego, dużą rolę odegrali nauczyciele i uczniowie gimnazjum. W
Piotrkowie organizowano manifestacje patriotyczne, były burzliwe zajścia
uliczne. Do oddziałów powstańczych wstępowali uczniowie starszych klas. Po
powstaniu znowu represje, wypieranie języka polskiego na rzecz rosyjskiego.
Mimo zróżnicowania narodowościowego młodzież była dobrze zorganizowana i 1
lutego 1905 r. zażądała jako języka polskiego wykładowego i udziału
społeczeństwa polskiego w zarządzaniu i nadzorze szkolnym. Kuratorium
warszawskie zastosowało ostre sankcje, wydalono 256 uczniów. W tym trudnym
dla społeczeństwa polskiego okresie pracowali w gimnazjum wybitni
nauczyciele: Józef Fabiani, późniejszy dyrektor w polskiej szkole, Jordan
Kański - matematyk i statystyk, autor opracowania historii szkół
piotrkowskich, Roman Plenkiewicz - historyk literatury, autor licznych
opracowań naukowych drukowanych w różnych pismach, Leon Rzeczniowski -
historyk, autor opracowań dotyczących Łomży i Piotrkowa, Adam Kozłowski -
matematyk, z zainteresowania wybitny humanista, tłumacz Petőfiego. Pod
kierunkiem wybitnych pedagogów zdobywali wiedzę uczniowie, którzy w
przyszłości odegrali w różnych dziedzinach życia szczególną rolę: Władysław
Biegański - wybitny lekarz, zwany „polskim Hipokratesem”, Adolf Pawiński -
dyrektor Archiwum Głównego, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, Marceli
Nencki - światowej sławy lekarz fizjolog, Stanisław Jankowski - delegat rządu
emigracyjnego.
Na przełomie 1914 i 1915 roku Piotrków zajęły wojska austriackie. W 1916
r. Austriacy wyrazili zgodę na utworzenie 8-klasowej Szkoły Społecznej. W
1918 r. minister Antoni Ponikowski szkołę upaństwowił, nadając jej imię króla
Bolesława Chrobrego.
Po klęsce wrześniowej i ustaniu działań wojennych, gimnazjum i liceum
rozpoczęło pracę, jednak w połowie listopada Niemcy przerwali naukę,
zamykając wszystkie szkoły w Piotrkowie. W listopadzie 1940 r. w budynku
gimnazjalnym otworzyli szkołę powszechną dla chłopców, ale wkrótce i tę
zamknęli przeznaczając budynek na szpital dla żołnierzy.
Profesorowie przystąpili do organizowania kompletów tajnego nauczania.
Uczniowie podejmowali pracę, część była w konspiracji, walcząc z okupantem,
harcerze IV drużyny weszli w skład Szarych Szeregów. Długa jest lista tych,
którzy polegli na placu boju, bądź zostali zamordowani w obozach
koncentracyjnych.
Nie sposób wymienić wszystkich znanych uczniów, ale są wśród nich tacy,
jak legendarny bohater generał dywizji Stefan Rowecki „Grot” (1895-1944), a
także Józef Życiński – arcybiskup, metropolita lubelski.
W 1992 r. powstało muzeum upamiętniające dorobek i tradycje szkoły.
Niesłabnącym powodzeniem cieszy się pierwsze w Polsce amatorskie planetarium,
zbudowane przez druha Zbigniewa Solarza, laureata Złotej Wieży
Trybunanalskiej.
Wraz z Panem Dyrektorem Zenonem Bartczakiem, również posiadaczem Złotej
Wieży Trybunalskiej, obecnym Dyrektorem Panem Krzysztofem Wiewiórą,
Towarzystwem Wychowanków Gimnazjum i Liceum „Chrobrego”, zapraszamy na
uroczyste obchody jubileuszu, które rozpoczną się w najbliższą sobotę o godz.
8.45 mszą świętą w kościele oo. Jezuitów w intencji nauczycieli i
wychowanków. Od godz. 10. w auli część oficjalna uroczystości.
Bo Chrobry znaczy wielki...
PAWEŁ LARECKI
Rzecznik Stowarzyszenia

Źródło: forum.gazeta.pl/forum/w,164,33188830,33188830,330_lat_8222_Chrobrego_8221_naszej_starej_ko.html


Temat: Historia harcerstwa polskiego
ZHP Ostrzeszów - Historia
1912 rok - za pośrednictwem pana Wacława Cieplika (kupca ostrzeszowskiego)
docierają z Londynu do Ostrzeszowa informacje o skautingu
1912 rok - prawdopodobna data powstania pierwszego zastępu skautowego
1914 rok - pochodzący z Ostrowa Wielkopolskiego skaut Witold Modrzejewski
tworzy drużynę skautową imienia Tadeusza Kościuszki
1919 rok - skauci włączają się do Powstania Wielkopolskiego, pełniąc służbę
gońców, dyżurną, transportową, sanitarną
1921 rok - powstaje pierwsza drużyna skautek
1922 rok - odbywa się pierwszy obóz skautów ostrzeszowskich w Przygodzicach
1928 rok - przy Szkole Ćwiczeń Seminarium Nauczycielskiego powstaje Gromada
Wilcząt (zuchowa)
1928 rok - w Ostrzeszowie powstaje Hufiec Harcerzy, komendantem zostaje hm.
Antoni Balcerek
1931 rok - w trakcie obozu w Wiśle harcerze spotykają prezydenta Ignacego
Mościckiego
1933 rok - w związku z likwidacją powiatu rozwiązano Hufiec Harcerski, drużyny
męskie przechodzą do hufca Kępno, a żeńskie do Ostrowa Wlkp.
1937 rok - w Ostrzeszowie powstaje Ośrodek z phm. Leonem Stasierskim -
drużynowym z Mikstatu jako komendantem
wrzesień 1939 roku - harcerze - członkowie ,,Granatowej Czwórki'' i ,,Czarnej
Czternastki'' wraz z Ostrzeszowskim Batalionem Obrony Narodowej biorą udział w
walkach obronnych, kończąc je w Warszawie
1939 - 1945 - harcerze włączają się do ruchu oporu biorąc udział w tajnym
fotografowaniu, małym sabotażu, kolportażu prasy, udzielaniu pomocy jeńcom
wojennym, prowadząc działalność sportową i kulturalną; funkcjonuje konspiracyjny
zastęp ,,Wilki''
wiosna 1945 roku - odradzanie się przedwojennych drużyn
lipiec 1945 rok - dwutygodniowy obóz wędrowny Kręgu Starszoharcerskiego w
Karkonoszach
sierpień 1945 rok - pierwszy obóz drużyn ostrzeszowskich nieopodal miasta w
Przedborowie
23 września 1945 roku - otwarcie ,,Domu Harcerza'' w obiekcie przekazanym
przez pana Bogdana Wodniakowskiego
14 stycznia 1946 roku - powołanie Hufca Harcerskiego w Ostrzeszowie,
komendantem zostaje ks. phm. Jan Popławski
8 grudnia 1946 roku - wręczenie sztandaru dla hufca (zaginął w 1949 roku )
według projektu artysty Antoniego Serbeńskiego
1949 rok - likwidacja samodzielnego ZHP
3 stycznia 1957 roku - na zbiórce instruktorów harcerskich podjęto decyzje o
odrodzeniu ZHP, komendantem hufca zostaje pwd. Michał Czajkowski
wiosna 1960 rok - operatorzy Polskiej Kroniki Filmowej zarejestrowali reportaż
o zespole harcerskim ,,Słomka'' i jego występ we wsi Myje oraz o przygotowaniach
do ,,Harcerskiej Fali''
październik 1960 roku - 3 DH zorganizowała Rajd ,,Pożegnanie Jesieni'', który
odbywa się corocznie do tej chwili
1 - 2 czerwca 1963 roku - wręczenie sztandaru dla hufca, uroczystość połączona
ze zlotem harcerzy z Wielkopolski i chorągwianym podsumowaniem akcji ,,Sztafeta
Przyjaźni''
wrzesień 1963 rok - przy ZSZ powstaje harcerski hufiec pracy, młodzież pracuje
przy odbudowie szkoły po pożarze
16 lutego 1964 roku - hufiec ostrzeszowski gości Naczelnika ZHP hm. Zofię
Zakrzewską
16 lutego 1964 roku - za wzorową realizację zadań akcji ,,ZHP szkole w
Gosławicach'' hufiec otrzymuje wyróżnienie Komendanta Chorągwi
5 - 26 lipca 1964 roku - zgrupowanie obozów hufca w ramach chorągwianej akcji
,,Konin'' zostało uznane za najlepsze i wyróżnione pierwszym miejscem
8 stycznia 1966 roku - w miejscu walki desantu radzieckiego w Klonie odkrytego
w czasie ,,Alertu 65'' odsłonięto z inicjatywy harcerzy obelisk
wrzesień 1966 rok - na rozwidleniu dróg do Bierzowa i Kobylej Góry harcerze
ustawili głaz z lilijką i napisem ,,Poległym za wolność Ojczyzny 1939 - 1966''
9 maja 1970 roku - harcerze zza Kobylej Góry stawiają pomnik
15 czerwca 1974 roku - odbywa się I Festiwal Piosenki Harcerskiej, który
organizowany jest do dnia dzisiejszego
27 - 29 września 1974 roku - odbywa się kolejny zlot, na którym hufiec
otrzymuje imię Szarych Szeregów
18 - 21 października 1979 roku - zastęp "Bobry" z I SH "Wigry" reprezentuje
Chorągiew Kaliską w telewizyjnym turnieju zastępów
17 lutego 1980 roku - Krzysztof Wielicki (były drużynowy 12 i 4 DH ) zdobywa
jako pierwszy w świecie w warunkach zimowych Mount Everest
26 października 1980 roku - w tygodniku harcerskim ,,Na Przełaj'' ukazuje się
list harcerzy z ostrzeszowskiej ,,Watry'' pt. ,,Nie odbierajcie nam naszych
mundurów'', rozpoczął on ogólnopolską dyskusję na ten temat
25 lutego 1981 roku - w hufcu zarejestrowano Krąg Instruktorów Harcerskich im.
Andrzeja Małkowskiego, którego celem było dążenie do pełnego przywrócenia
harcerskich ideałów
18 - 20 września 1981 roku - reprezentacja hufca uczestniczy w Jubileuszowym
Zlocie Harcerstwa w Krakowie, zastęp z 4 DH zdobywa we współzawodnictwie I miejsce
24 czerwca 1982 roku - w centralnych rozgrywkach Manewrów Techniczno-Obronnych
w Rudzie Śląskiej udział biorą harcerze pożarnicy z Ostrzeszowa
23 - 26 sierpnia 1984 roku - odbywa się Jubileuszowy Zlot 70-lecia Harcerstwa
na Ziemi Ostrzeszowskiej, finałem jest odsłonięcie Pomnika Harcerskiego
26 czerwca 1985 roku - zespół harcerski "Plum" uczestniczy w Festiwalu
Piosenki Harcerskiej w Siedlcach
13 lipca 1987 roku - Przewodniczący Rady Państwa profesor H. Jabłoński spotyka
się u stóp Pomnika Harcerskiego z działaczami RPH
20 - 22 lipca 1988 roku - reprezentacja hufca uczestniczy w Zlocie ZHP na
polach Grunwaldu
7 marca 1990 roku - w III SH ,,Bryza'' uruchomiono funkcjonującą do dnia
dzisiejszego siłownię kulturystyczną
lato 1992 roku - rozwiązanie Chorągwi Kaliskiej, przejście hufca do Chorągwi
Wielkopolskiej
13 - 24 maja 1994 roku - delegacja hufca uczestniczy w obchodach 50-tej
rocznicy bitwy pod Monte Cassino
2 - 16 lipca 1997 roku - harcerze ostrzeszowscy uczestniczą w obchodach 200
rocznicy Mazurka Dąbrowskiego w Reggio Emilia - Włochy
wiosna 1998 roku - powstaje Harcerski Klub Ratownictwa Medycznego.
Źródło: forum.gazeta.pl/forum/w,59,14566607,14566607,Historia_harcerstwa_polskiego.html




Szablon by Sliffka (© Illdonezja)